24 uur met

Geplaatst door Arjen van Hijum op 11 januari 2014

Mijn OV jaarkaart liet ik als student het liefst ongebruikt. Als Groningse student nam ik liever geen deel aan het (O)Veevervoer die mij naar de campus zou brengen, omdat de dienstregeling uit het boekje te vaak afweek van de werkelijkheid.

Mijn OV jaarkaart liet ik als student het liefst ongebruikt. Als Groningse student nam ik liever geen deel aan het (O)Veevervoer die mij naar de campus zou brengen, omdat de dienstregeling uit het boekje te vaak afweek van de werkelijkheid.

Op 20 december vorig jaar (nog geen maand geleden dus), zette ik mijn ‘treintrauma’ voor een retour Zell am See aan de kant. Samen met mijn geliefde vrouw, dochter, zwager, schoonzus, neefje en nichtje vertrokken we vanaf Utrecht richting de Oostenrijkse sneeuw. Veelbelovend wachtte ik op spoor 12. Waarschijnlijk doen ze het om de klanten niet in de war te brengen; conform verwachting kwam de trein te laat.

Op de site worden de mooiste foto’s getoond, begeleid met de tekst: “In de Slaap Comfort coupé beschikt u over een eigen wastafel, leeslampje, stopcontact, klimaatbeheersing en een heerlijk bed met dekbed.” Lijkt me prima, maar ik zal deze zin even herschrijven naar de realiteit: “In de slaapkamer van 5 m2 beschikt u over een kraantje, lampje, stopcontact, ouderwetse, niet werkende klimaatbeheersing en drie uitklapbare korte en smalle matrasjes.” Bij welk bedrijf u ook werkzaam bent: wees eerlijk in uw communicatie.

Toch moet ik zeggen dat ik heb genoten van deze trein. Het is een manier van reizen die uitermate geschikt is voor een jong gezin; je staat niet in de file, als je wakker wordt ben je al bijna in Oostenrijk en je komt nog eens toe aan dat boek of magazine dat je al lang wilde lezen. De terugweg wist ik wat me te wachten stond en mijn verwachting paste zich keurig aan.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik op de achtergrond naar 24 uur met; Theo Maassen in gesprek met Ali B. Ook zij zullen voorafgaand aan het gesprek hebben nagedacht over hoe het zou zijn om in een kleine ruimte lang met elkaar te moeten doorbrengen. Ze hebben elkaar ondervraagd en daardoor hebben ze elkaar zeer goed leren kennen. Het zet me aan het denken: hoeveel medewerkers, managers, CEO’s kruipen zo nu en dan 24 uur in de huid van de klant? Maken we de beloftes ook in 2014 waar die we via verschillende kanalen verspreiden?