Finales

Geplaatst door Arjen van Hijum op 30 juli 2014

Nog nooit hoorde ik zo vaak het woord ‘23’. De scheids had nog niet uitgefloten, of Robin stond al voor de camera’s te vertellen dat het gaat om alle 23 spelers. De bondscoaches thuis zagen steeds meer een team ontstaan en bondscoach Louis wist al lang dat het goed zou komen.

Nog nooit hoorde ik zo vaak het woord ‘23’. De scheids had nog niet uitgefloten, of Robin stond al voor de camera’s te vertellen dat het gaat om alle 23 spelers. De bondscoaches thuis zagen steeds meer een team ontstaan en bondscoach Louis wist al lang dat het goed zou komen. Zíjn spelers, alle 23 spelers die door hém waren gekozen, konden wel ‘ns heel ver komen. Louis gelovende zag hij 10 jaar geleden al dat deze 23 de klus zouden klaren… Maar dat deden ze niet. De finale bleef uit, maar we mogen trots zijn. Een troostfinale winnen is misschien nog wel moeilijker dan de echte.

Naast het heilig verklaarde getal 23 viel me nog iets op. Het viel me op hoe ongelofelijk belangrijk wij het winnen van iets vinden. Dat we enorm kunnen toeleven naar een overwinning, dat we er alles voor opzij zetten. En op het moment dat we de finale niet halen, dan gaan we linea recta weer terug naar ons dagelijks leven. Dat gebeurt trouwens ook als we wel winnen. Uiteindelijk gaan we gewoon weer naar ons werk, zitten we niet 3 keer per week in de kroeg en doen we een dag geen rood-wit-blauwe schmink op ons gezicht, gecombineerd met oranje polo en andere rare kledij.

Een finale is als een deadline. Haal je hem niet, dan is iedereen ongelukkig en worden er massaal schuldigen aangewezen. Haal je hem, dan heerst er een juichstemming en klaagt niemand meer over de weg naar de overwinning toe. Ineens roept iedereen: het gaat om het resultaat, niet om het spel. En niet veel later zijn we alweer vergeten waar het allemaal om ging, hebben we alweer een ander project op ons bordje en zijn het slechts de beelden in ons hoofd en op TV die de euforie weer oproepen.

Als we nou weten dat we eigenlijk nooit de finale halen, als we nou weten dat we nou nooit de finale winnen, waarom genieten we dan niet gewoon wat meer van de weg er naartoe? Misschien gaan we dan des te beter zien wat ons werk zo mooi maakt, waar kansen liggen en talent ontstaat.