Pijn

Geplaatst door Arjen van Hijum op 18 april 2014

Ieder jaar, zo rond april, begint de spanning. Dan zie je ze op NOS, dan hoor je het prachtige commentaar op de Belgische TV en zie je de heroïsche beelden. Het wielrenseizoen breekt dan echt aan. Hoe mooi is het dan om gelijk al je behoefte vervuld te zien worden, wanneer de geboren Beverwijker met Branie Niki Terpstra de klassieker Parijs-Roubaix op zijn naam schrijft.

Ieder jaar, zo rond april, begint de spanning. Dan zie je ze op NOS, dan hoor je het prachtige commentaar op de Belgische TV en zie je de heroïsche beelden. Het wielrenseizoen breekt dan echt aan. Hoe mooi is het dan om gelijk al je behoefte vervuld te zien worden, wanneer de geboren Beverwijker met Branie Niki Terpstra de klassieker Parijs-Roubaix op zijn naam schrijft.

Komend weekend vindt het spektakel plaats in eigen land. Zaterdag zijn het de amateurs die de race rijden, zondag gaan de profs los in de Limburgse Amstel Gold Race. Menig sporthart slaat op hol bij de gedachte aan termen als 255 kilometer, De Muur en De Keutenberg.

Van amateur tot prof, allemaal zien ze af. Ze hebben pijn, ze overwinnen hongerklop, ze nemen onverantwoorde risico’s in afdalingen en sprints. Maar het is juist de pijn die de overwinning zo heerlijk laat voelen. Het is het gevoel van volledige overgave dat wordt omgezet in ongekende victorie. Het is het gevoel dat je anderen hebt bewezen wat je kan. Het gevoel dat winnen wordt gevoed door pure passie, in plaats van materialisme. Het zijn tranen van vreugde die veel verdriet, strijd en teleurstellingen doen vergeten.

Blijkbaar hebben we soms allemaal een beetje pijn nodig om vervolgens grote, mooie en ongekende successen te kunnen boeken. In dit kader is de crisis wellicht geen crisis. Het is een pijnlijke training die ons een stuk dichter bij de finish heeft gebracht. Als winnaar.