Bully-baas

Geplaatst door Arjen van Hijum op 05 januari 2015

Enkele jaren geleden zat ik in een bully. U kent deze machines misschien wel, van die enorme gevaartes waar skipistes worden geprepareerd. Deze bully bracht mij naar de top van een berg in Zwitserland alwaar ik heb gegeten in een fantastisch restaurant. Lopende in Gerlos, Oostenrijk, zag ik vorige week weer een bully rijden. Ik rende de piste op, de berg was stijl, ik gleed tien keer onderuit, ik zwaaide driftig naar de chauffeur en vroeg hem met mijn laatste adem of ik mee mocht rijden, samen met mijn neefje Lars. Het mocht.

Enkele jaren geleden zat ik in een bully. U kent deze machines misschien wel, van die enorme gevaartes waar skipistes worden geprepareerd. Deze bully bracht mij naar de top van een berg in Zwitserland alwaar ik heb gegeten in een fantastisch restaurant. Lopende in Gerlos, Oostenrijk, zag ik vorige week weer een bully rijden. Ik rende de piste op, de berg was stijl, ik gleed tien keer onderuit, ik zwaaide driftig naar de chauffeur en vroeg hem met mijn laatste adem of ik mee mocht rijden, samen met mijn neefje Lars. Het mocht.

Als een klein kind rende ik naar beneden, zocht mijn grote vriend op en vertelde dat we diezelfde avond mee zouden mogen rijden. Zijn reactie was even enthousiast als aandoenlijk. Maar… die avond was de bully in geen wegen te bekennen. Ik liep een willekeurig hotel binnen en vroeg of zij ‘Sepp the Bully driver’ kenden. De vrouw achter de receptie trommelde in no time zo’n beetje alle inwoners van Gerlos op en vroeg ze of ze Sepp kenden. Ze haalde haar man erbij, ze vroeg aan de gasten in het hotel, ze zocht op het internet… Alles om ervoor te zorgen dat Lars zijn wens in vervulling ging. Uiteindelijk bleek Sepp de bully baas van Gerlos te zijn en zijn nummer was daar. Wat bleek? Sepp zijn machine was kapot. De volgende ochtend om 8 uur? Ook goed.

En daar zaten we dan. Lars en ome Arjen, samen met Sepp en zijn hond. Vol verwondering trotseerden wij bergen sneeuw en prepareerden we een prachtige gladde piste. Het was de machine tegen de natuur, het was volop genieten en vol verbazing luisteren naar de stoere verhalen van Sepp.

Om hem te bedanken wilde ik hem 20 euro geven. Sepp keek me aan, keek naar Lars en zei: “Jullie mogen altijd meerijden maar ik zal nooit geld accepteren. Dat je zoiets met je neefje doet, dat wij hier gezond zijn en je volop hebt genoten van mijn prachtige Gerlos, dat is onbetaalbaar. Vergeet niet om iedere dag te genieten, zoals je zojuist hebt gedaan.” Zorg Service, gastvrijheid en dankbaarheid kwamen nog niet vaak zo dicht bij elkaar. Moge we in 2015 nog veel van dit soort mooie momenten ervaren.